همه میگن مگه این دیهوک چی داره که این قدر عشقش رو به سینه می زنی بی آب نیست که   هست .خشک نیست که هست . برای تفریح جایی داره که نداره.در عین حال مهمترین و به اصطلاح منطقی ترین حرفشون بی آبی دیهوکه.ولی اونا نمی دونن که وجود آدمی رو از خاک سرشتن و     خاک از آب مهمتره .انسان از خاکه وحتما خاک ما خاک دیهوکه که خدا عشق رو درش   دمیده .یعنی  ما  از دیهوکيم ودیهوک از ما.قصه عشق من و دیهوک قانون مضحک دوری و دوستی   رو هم نقض کرده .یک روز جدایی از دیهوک برام اندازه یک عمر اگه یک روز در ودیوار و کوچه   هاشو نبینم یه جوری میشم . خط سایه هاشو روی در ودیوارش در زمان هاي  مختلف تو ذهنم   هست وباهاش عشق بازی می کنم . پس باید قبل از هر چيزخاک رو بشناسی تا .....

+

پلنگ با پنجه هاي خونين

از ستيغ كوه

بالا مي رفت

با اينكه مي دانست

سرنوشتش

انتهاي دره است

با اولین موج سهمگین نعش عشق به ساحل رسید

زبان شیطان دست بامداد محشر را بوسید وبه آوازی آرام

داستانهای شیطانی و خو ن آلودو عاشقانه خواند

که در همه آنها قاتل رییس بود

در آواز گفت:

رییس تنها دوست من است

در قیامت زار دوم به نور فانوسی زرد جسد دیگر را شناختم

به شهادت جنگ سرداری مظلوم بود

در سکوت شوم نعشی آمد که بوی مرطوب مرگ من را به

شیشه های عطر می فروخت

ما در گورستانی باستانی مردانی به عشق خفته بودیم

ما بی سنگ بودیم اما یکدیگر را می شناختیم وهنوز شما را باور می کردیم

ریس حرف بسیار زد ومرد

مار داشت و گرگ و تمساح

با هیچ پرنده ای نبود

رییس سه دوره زندگی کرداز نوکری تا رییسی

فهمیده بود اسلحه باید بی رحم باشد

چاقوها تا وقت کشتن وقت می گیرند

می خواست نداند که او را کشت

این هم آدمی بود

جرم انسان به این است

هر ان چیز که نتوانی اثبات کنی لزوما دروغ نیست

ما در هم مفقود شدیم

                                                                                            مسعود کیمیایی

                         دیدمش

           غرقه در خون و معطر

                         گفتمش

تاابد رنگ این سینه سیاه است

گذشت وگذشته است ان روز و روزها

اما همیشه موسم اسفند که بهار

دل دل می کند برای امدن و نیامدن

باتو بی نبود تو می شنوم ازخود که

نه نمی خواهم ببینمش

                                                                                                      یغما گلرویی

اندیشه من سرگردان

ساعت از صفر گذشته

ودرست است که سحر نزدیک است

اما هی سحرم سیمانی است

فکر من انگار سیمانی است

بانگ فریاد موذن پی عایق اهن گم است

وتو هم

خوب می دانی

خوب می فهمی

سرگردانی عصر بی شاعر ما را

به جست و جوي تو
بر درگاه ِ كوه ميگريم،
در آستانه دريا و علف.
به جستجوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چار راه فصول،
در چار چوب شكسته پنجره ئي
كه
آسمان ابر آلوده را
قابي كهنه مي گيرد.
. . . . . . . . . . . .
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تاچند
تا چند
ورق خواهد زد؟
***
جريان باد را پذيرفتن
و عشق را
كه خواهر مرگ است.-
و جاودانگي
رازش را
با تو درميان نهاد.
پس به هيئت گنجي در آمدي:
بايسته وآزانگيز
گنجي از آن دست
كه تملك خاك را و دياران را
از اين سان
دلپذير كرده است!
***
نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد
- متبرك باد نام تو -
و ما همچنان
 دوره مي كنيم
شب را و روز را
هنوز را...
 
 

شعر "مرثيه" از دفتر شعر "مرثیه های خاک" شاعر "احمد شاملو"

چايي رو زود دم كن بي بي جان
قليونو علم كن بي بي جان
سيد بابا از راه مي رسه چه خسته
دلش از نامردمي ها شكسته
 بي بي جان جانم بي بي جان
تنها كس بي كسه شي
بي بي جان
 عزيز و هم نفسه شي بي بي جان
سيد بابا از راه مي رسه چه خسته
دلش از نامردمي ها شكسته
 بي بي جان جانم بي بي جان
دستا چروكيده ولي مهربون
 چشما خسته اما چه قدر هم زبون
مونده پاي اون درگاهي بي بي جان
بازم اون دو جفت دمپايي بي بي جان
سيد
بابا از راه مي رسه چه خسته
دلش از نامردمي ها شكسته
 بي بي جان جانم بي بي جان
 
 

شعر "بي بي جان" از دفتر شعر "آهوی زخمی" شاعر "رسول نجفیان"

تو در کجایی مهدی                    کی قرار است که بیایی مهدی

کدام زمین کدام زمان                  می بارد بر ما عدل و امان

کدام زمان کدام زمین                  می تابی بر من ظلمت نشین

کدام جمعه چشم انتظار تو باشم    کی بی قرار قرار تو باشم

تا به کی ندبه بخواند چشم ترم          کی قرار است بنشینی در برم

کی لایق دیدارت می شویم             کی مست نگاه چشم خمارت می شویم

شنیده ام به بعضی جاها پرمی کشی      پنهانی از بعضیها شر می کشی

انگار ما عقب مانده ایم                         از غافله عشق تو جامانده ایم 

اغاز میکنیم . شاید کمی دیر صدای شلیک شروع به گوش ما رسیده وماخیلی عقب مانده ایم ولی باز شروع می کنیم تا لااقل بودنمان را به رخ بکشیم. این بار دلمان دست به دست معرکه اهنی وسیمانی اینترنت داده است تا از این گذر گفتنی هایش را به شما بسپارد.امده ایم تا از خودمان بگوییم از همسایه روبرویمان از عاشقی های دوست سربازمان از درخت تنها و سر به هوای امامزاده کنار دستمان از شبهای کویریمان از اوضاع کار کاسبی رفیقمان از تاریخمان از رفتگانمان از چشمه محرابمان امده ایم تا از دیهوک عزیزمان بگوییم . ملتمسیم که دست ما را بگیرید وما را برای رسیدن یاری کنید. در پایان از دوست عزیزم محمد رضا رستمیان که با ایجاد این وبلاگ فرصت گفتن رابه  ما داد تشکر می کنم .